Un ano de blog

Hoxe este blog fai o seu primeiro aniño desde a súa inauguración, un 13 de agosto de 2006.
A verdade é que esto vai moi ben, incluso demasiado ben. Sei que visitan esta páxina xente que nunca pensei que entrarían: Carlos Maquieira (pai) ou Rubén, o pai de Yolanda, entre outros. Este sábado Nimo paroume para dicirme que lle contou Maquieira que falaba del aquí. Estes lectores alleos danme un pouco de vergonza e máis pensar quenes leran esto e non me entere. De todos modos, están todos invitados a deixar comentarios.
Ay… ¡ese 13 de agosto! ¡Tan intenso! Iba a ser el comienzo de todo, todo iba a cambiar, pero al final casi todo sigue igual tras un año de inacción y silencio (24 de julio aparte). [Voy lento, lento, lento. No debería tener 20, debería tener 15 o así, para volver a vivir todo.] Y lo poco que cambió, lo hizo para mal: menos parecidos y más distancia. Bueno hubo cambios a mejor, sobre todo mi archipoderosa conciencia tranquilizada.
Y como lo que queremos es divertirnos y no rayarnos, lo dejo aquí. Además, este no es el sitio. Tantas cosas pendientes por decir…

Felicidades Blog!!!
PD a su dueño: “callar y observar es de inteligentes” –> no siempre es cierta esta frase davocho.
Noraboa, por este magnífico blog que tivo altibaixos (véxase o das recetas, esa foi a súa época máis triste xDDDD) pero que no global ta ben
…yo sí creo que lo que cambió fue para bien, porque conocí poco a poco (y no por ir poco a poco es peor, sino todolocontrario)al David que hay debajo de esos pelos, al que echo de menos cuando no hay lunes para cenar juntos y al que quiero cada vez más
y discrepo con la edad que te acabas de asignar. en tu dni pone veinte, y a veces creo que son más
me encantó nuestro abrazo del sábado. un besote!
eu tamén creo que o que cambiou foi para ben. de todas formas, non te durmas na tranquilidade, hai que seguir traballando