Diario dun piso de estudiantes

Hoxe é a noite de Samhain, festa de tradición celta que despois da censura cristiana acabou sendo Halloween. Samhain significa “fin do verán” e coincidía co fin de ano no calendario celta.

Facíanse grandes fogueiras no fume das cales se podían ver os espíritos dos mortos e as almas dos nenos que aínda non naceran. Tamén se abrían as tumbas e iluminánse con antorchas para que os espíritos poidesen saír.

Era unha data máxica e especial que se agardaba durante todo o ano. Tamén todos nós levamos agardando a noite de hoxe, unha noite de Samhain na Coruña. Vai ser unha noite máxica e especial. Animádesvos a vivila?

Pois aquí temos o último (que non derradeiro) concurso. Consiste en que me digades de que é a imaxe de abaixo. O primeiro en adiviñalo gañará 4 puntos (igual é moi fácil pero hoxe estou xeneroso) e que non teña que dar pistas!.

Lo que más echo de menos de Pachi en el piso (no es que tuviera la p*** música puesta toda la tarde, ni el p*** songoku por la noche) es cuando venía a molestar a Carlos, yo me unía y nos poníamos a hablar, entre amigos, hasta las tantas (aunque hubiera que madrugar).

Frases de este sábado, que por fin me lo pasé bien:

“Eres un poco raro, pero eres un buen amigo.” Carlos a Teira

“Que tal por Santiago, Ali?” David

“Dos chupitos Hangar, por favor.” Carlos

“Venga, que hoy tenemos una hora más!!” DJ S20

“Delgadito ellas no quieren tus besos, si no les das todo el amor que hay en tus huesos, delgadito, ellas noooo… quieren tus besos.” ellas

…

Xa sei que levo bastante sen actualizar este blog (mañá engadirei algo), pero é que non tiña moitas ideas e tampouco moito tempo: hoxe andiven a fuchicar no portátil, para poñelo ó día. Estiven a instalar unha distribución actualizada de Linux*. Non me levou moito isto, pero despois estiven instalando programas que usamos en clase (basicamente o compilador de Java). Isto custou un pouco máis porque non teño Internet no portátil e por problemas co software propietario de Sun. ò_ó

Para os que non sexades de Linux todavía, eu recoméndovos que o probedes. Se non sabedes que distribución escoller, facede este test: Linux Distribution Chooser (aínda que eu recomendaría Ubuntu directamente). E se necesitades axuda, xa sabedes donde tedes un informático… Carlos e Jabu.

* unha distribución de Linux é unha versión, un sabor (ten o mesmo núcleo pero diferente acabado).

Durante a semana comprometinme a escribir sobre o que pasou o martes coa visita de Teira. Nunca me volverei a comprometer a escribir sobre algo no blog, porque se despois non me apetece é un coñazo. Ademais todo o mundo xa se enterou de que pasou e escoitou varias versións. Incluso Teira recolle no seu blog Rima Libertina outra crónica.

En resumo: Teira subiu a Coruña para sacar fotos de María Pita sen cámara e saúdar a un/s amigo/s co/s que non había quedado; cando lle deu por aí apareceu no noso piso aparentemente ebrio e cunha litrona; mexou moito; quedou a durmir; ó día seguinte marchou.

Iso é o que mola de vivir nun piso de estudiantes: os amigos*. Vives con amigos. Podes ir a facerlles visitas ós amigos. Poden vir amigos a cear. Podes ir a outra cidade a ver a amigos. Sempre hai amigos cerca. Pasas moito máis tempo cos amigos.

Unha visita dun amigo nunca molesta, aínda que non se poda falar nin razonar con el. Teira, a ver se volves pronto (aínda que o día despois en clase foi difícil aguantar desperto).

*Amigo: aquela persoa que che coñece a fondo e sabe todo sobre ti e, aínda así, quéreche e preocúpase por ti.

Tengo un problema: nunca sé cuándo llegó el momento en el que hay que tirar una cosa porque ya está muy vieja. Estoy hablando de cosas como las lentillas desechables, los recambios de la máquinilla de afeitar, una carpeta, un estropajo, un horario de los castromiles…

¿Cómo se supone que voy a saber cuándo tirarlas? Pongamos el ejemplo de mi carpeta. Cuando la compre estaba perfecta. Poco a poco fue envejeciendo. Pero ayer estaba casi como hoy. Y si ayer no la tiré, hoy tampoco lo voy a hacer, ¿no? Agunta un día más, hombre.

Yo lo que hago es fijarme en pequeños detalles que me indican que debería comprar otra. Por ejemplo, que un compañero te diga Davocho, a túa carpeta cheira ó ghas. Otro detalle: vas al oculista y mientras de examina el ojo te dice llevas mucho tiempo con estas lentillas, ¿verdad?. O el horario de los castromiles: lo tienes todo arrugado, rompiéndose por varios sitios, lleno de tachones para corregir los cambios de horas y al final cuando vas a esperar el bus… ¡no pasa! ¡no lo había a esa hora! Son pequeños detalles que te indican que debes cambiarlo. Como también lo son que el estropajo tenga moho o que al afeitarte te cortes en siete sitios diferentes.

Bueno, amigos, espero que esta exposición os haya servido de algo y hayáis aprendido un poco sobre este apasionante tema.

Paseando por Internet e polo blog Xaime.net atópome con isto. Resulta este Nadal os reis déronlle ó photoshop á hora de facer a súa tarxeta de felicitación, ¿acordádesvos? Pois a raíz desa montaxe, a xente (que son uns cachondos mentais, jeje) púxose a facer versións tamén photoshopeadas, pero con máis gracia.

Unha destas montaxes, na que se sustitúe a familia real pola familia de Luna Lunera, os Lunnis, foi acadando importancia en Internet. Tanto é así que chegou a unha das primeiras posicións en google buscando “lunnis”. Alguén que non coñecía ós Lunnis, pensou que estes da montaxe eran os auténticos e meteu un pouco a pata. Vamos que os “Lunnis de sangue azul” acabaron saíndo nin máis nin menos que en…

Para saber como remata a historia, hai que ir á entrada no blog de xaime.net. Eu de vós iría, porque non ten desperdicio!

Felicidades a todos! Especialmente a min! Acabamos de superar os 500 visitas a este blog, e xa máis de 1500 páxinas servidas*.

* Visitantes é diferente a páxinas servidas: cada visitante pode ver varias páxinas por visita, así que 1 visita -> varias páxinas.

Escribo esta minientrada desde a facultade para tranquilizar a todos os que se preocuparon pola entrada anterior. Non fai falla que veña ninguen máis a Coruña a tranquilizarme! Non é para tanto! Non me vou cortar as venas! Parece ser que a todos a interpretaron esaxeradamente. E Teira decidiu pasar á acción e vir aquí!!

Proximamente neste blog: a historia de Teira completa, máis reflexións sobre os sábados, máis rayadas de David, a monarquía dos Lunnis e moito máis. E todo escrito mellor e con menos présa.